مازنیوز:خواهرم می دانی ؟احساس می کنم سالهاست که تو را می شناسم وقتی به تو می نگرم در می یابم که هنوز مصطفی احمدی روشن نفس می کشد ، حضور دارد . چون تو هستی و در دامانت کودکی را می پروری که فردا خود مصطفی است ، مانند پدرم علی که وجود دارد ، هست ، و هنوزنفس می کشد و کلاس هایش پراست از کسانی که با چشم دل و با بصیرت او را میبینند و درسهایش را از بر می کنند............
چرا که تو تشبیه بانوی خاطره های منی که صبر در مقابلش زانو می زد و اشک جرات باریدن در هوای نامحرمان را نداشت.خواهرم ؛ امروزِ کودکت به دیروزِ من ، دیروزِ مادرم به امروزِ تو گِرهی ابر یشمین خورده است .انگار همین دیروز بود ؛ گوش کن ؛ می شنوی ؛این گل پرپر از کجا آمده / از سفر کرببلا آمده/این گل پرپر شده/هدیه به رهبر شده این طنین قهرمانانه ی زنی است که در ۲۴ سالگی و در اولین روزهای جنگ باهمسرش که فرمانده جنگ های نامنظم کوی ذوالفقار آبادان بود عاشقانه ،شجاعانه و متحیرانه وداع کرد.آن روزها می گفتند : این بانو مگر داغدارعزیزش نیست که این چنین می غرد و تکبیر می گوید
به گزارش خط سوم آرزو ولی پور فرزند اولین شهید فرهنگی استان و رئیس آموزش و پرورش کیاکلا شاعر و نویسنده و محقق در پی شهادت نخبه علمی کشور دانشمند شهید مصطفی احمدی روشن نامه ای
سرگشاده ای به همسر شهید ارسال نموده و با ایشان درد ودل نموده است ،ولی پور گفت هر روز کلاس های مدارس و دانشگاههایمان به یاد علی ها و مصطفی ها جوانه می زنند و گل می کنند و اینک متن پیام:
سلام خواهرم
چه خوب می شناسمت ! چه زیبا با لهجه ی استقامتت آشنایم و چه شیرین لحن اندوه مهربانت را در پس ِ هجوم ابرهای تیره ی
تردید می شناسم .
خواهرم ؛ امروزِ کودکت به دیروزِ من ، دیروزِ مادرم به امروزِ تو گِرهی ابر یشمین خورده است .
انگار همین دیروز بود ؛ گوش کن ؛ می شنوی ؛
این گل پرپر از کجا آمده از سفر کرببلا آمده
این گل پرپر شده هدیه به رهبر شده
این طنین قهرمانانه ی زنی است که در ۲۴ سالگی و در اولین روزهای جنگ با همسرش که فرمانده جنگ های نامنظم کوی
ذوالفقار آبادان بود عاشقانه ، شجاعانه و متحیرانه وداع کرد.
آن روزها می گفتند : این بانو مگر داغدار عزیزش نیست که اینچنین می غرد و تکبیر می گوید : « پس کجاست آن اشک های
سیل آسای زنانه اش؟! »
آن زن می دانست که گرگها در کمینند و از صدای ناله او به وجد می آیند.
او می دانست که خون عزیزش می جوشد ، قل قل می کند .
او باید ستون خیمه ای باشد که قرارست کودک خردسالش علمدارش گردد .
در خود گریست ، در خود شکست اما ایستاده و با صلابت چون کوه می غرید و چون دریای مواج به کرانه ی صبر زینبی
می زد تا کور دلان ببینند که او ایستاده است و قهرمانانه علمداری می کند.
خواهرم ؛ امروز ۳۱ سال از آن تاریخ می گذرد ؛
و چه نیکو تاریخ تکرار می شود .
پدرم اولین معلم شهید استان مازندران بود و من فرزند ۳ ساله ای که هنوز شهادت را نه به لفظ و نه محتوا درک نمی کردم .
پدرم ، فهمیده بود که باید کلاس درس را رها نماید تا خونش دانشگاه بزرگ انسان سازی بنا کند .
فهمیده بود که باید برود و عشق زمینی اش را به عشق آسمانی پیوند دهد.
مادرم ؛ همان بانوی ایستاده در طوفان حوادث ، چه خوب خیمه داری کرد ؛ هنوز خیمه عشق پدر شهیدم برپاست و هنوز
مادرم بانوی خانه ای ست که مردش به عشق وطنش آسمانی شد و این سببی ساخت که بانو و کودکانش ماه و ستارگان این خیمه
آسمانی باشند.
خواهرم ؛ هیچگاه اشکهای مادرم را ندیدم ، هیچگاه شِکوِه از زمانه نکرد ، هیچگاه از تازیانه ی روزگار نگفت و هیچ از بازی تقدیر !
اما همیشه در گوشم می خواند : داستان رقیه ی حسین را ، همواره برایم از طفلان مسلم می گفت . همیشه غیرت عباس و
شجاعت حسین (ع) را برایم تکرار می کرد.
و آرام آرام صبر زینبی را در وجودم تزریق کرد و جرعه جرعه عشق رهبرم را به من نوشاند و بزرگم کرد.
امروز آنقدر قوی و نیرومند شدم که می توانم عَلَمِ سنگین رسالت زینبی ام را به دوش بکشم ؛
خوشا به حال مادرم ؛
چقدر با صلابت و با شکوه است.
خواهرم می دانی ؟
احساس می کنم سالهاست که تو را می شناسم
چرا که تو تشبیه بانوی خاطره های منی که صبر در مقابلش زانو می زد و اشک جرات باریدن در هوای نامحرمان را نداشت .
می دانم این یک تکرار زیباست دیروز به خردسالی کودکِ امروزت بودم و مادرم به صبوری و طراوتِ امروزِ تو و گل های پرپرمان
نیز هردو به یک سن و سال .
چقدر شبیه به هم ، چقدر عاشقانه و چه با صلابت .
وقتی به تو می نگرم در می یابم که هنوز مصطفی احمدی روشن نفس می کشد ، حضور دارد . چون تو هستی و در
دامانت کودکی را می پروری
که فردا خود مصطفی است ، مانند پدرم علی که وجود دارد ، هست ، و هنوز نفس می کشد و کلاس هایش پراست
از کسانی که با چشم دل و
با بصیرت او را می بینند و درسهایش را از بر می کنند.
خواهرم ؛ شجاعت و صبوریت بسیار غرور انگیز و افتخار آمیز است و یقین دارم که فردا کودکت نیز به وجودت خواهد بالید.
خواهرم ؛ می دانم که سخت و جانگداز است با تمام وجود و تا مغز استخوان بسوزی و لب باز نکنی تا دشمنان قسم
خورده ای که چون خفاشان شب پرست از نور معنویت ودانش و ولایت پذیری همسرت به ستوه آمده بودند هلهله نکنند
( که توانستی ) می دانم که با خود عهد کرده ای که راه مصطفی شهیدت را با تمام سلول های وجودت روشن
نگه داری ( که می توانی ) می دانم که مصطفی شهیدت به وجودت می بالد و افتخار می کند و از عرش خدا آنچنان
قهقهه مستانه می زند که : ببینیند بانوی مهربان خیمه مرا که چه نیکو علمداری می کند!!!
خواهرم ، هر روز کلاس های مدارس و دانشگاه هایمان به یاد علی ها و مصطفی ها جوانه می زنند و گل می کنند
و عطرشان تمام دنیا را آکنده از شمیم خوش الهی می کند.امروز دیگر تمام
دانش آموزان و دانشجویان این سرزمین در وجود خود یک احمدی روشن اند . دیروز آنها از معلمان
شهیدشان آموخته بودند که باید بروند تا بمانند . آنها رفتند تا ماندگار شوند و وای بر آنان که ماندند و ...
خواهر خوبم ؛ می خواهم بدانی که ما دلهایمان را به هم گره زده ایم ، اعتقاداتمان زنجیری است ناگسستنی و
راه و مسیر پرواز عزیزانمان همواره روشن و پرنور . چشمان ما بیدار است . آنقدر این انقلاب علی و مصطفی و ...
داده است که هر ورق از تاریخش عاشوراست و هر سپیده دم مردم این آبادی به عشق آنان و به یاد آنان به
خورشید چشم می دوزند .
و آنقدر علی و مصطفی هایی هستند که آهشان از جنس نیاز است و
منتظر اند تا در باغ شهادت به رویشان باز شود .
خواهرم ؛ همه ی ما معلمان ، اساتید ، دانش آموزان و دانشجویان قلم هایمان را تیز تیز کردیم و
در رگ قلم هایمان خون مصطفی ها می جوشد .
پس هر گاه این قلم ها بر صفحه روزگار به جنبش در می آید عطر یاد و شجاعت آن جوانان ماه سیرت
در تمام دنیا پراکنده می شود .
خواهرم بدان که هرگز این قلم ها بیکار نخواهد نشست و هر روز مصطفی ای جدیدی در طالع ایران
سربلندمان زاده خواهد شد و آرزوی خفاشان
شب پرست در گور ابدی مدفون خواهد گردید.
امید که توفیق شهادت نصیبمان گردد و سرافراز و و ایستاده به دیدار عزیزانمان نائل شویم.
باشد که عمر رهبر عزیزمان به بلندای خورشید باشد . ان شاء الله .
خواهر همسنگرت آرزو ولیپور
سرخط
