ماز نیوزبه نقل از انگیزه :نه عمارها نایاب اند و نه هرکسی عمار می شود! نه طلحه ها و زبیرها کم اند و نه هر که را می توان طلحه و زبیر نامید! قطع یقین عمروعاص ها، تاریخ مصرف ندارند و در همه دوره ها می توانند با نجواها و روبه گریها و فتنه سازی ها، بروز کرده و در راستای علی(ع) ستیزی، معاویه سازی و معاویه گردانی کنند!اما اینکه آیا هر مشاوری، عمروعاص است یا خیر؟! باید با معرفت و بصیرت به جنس شناسی حرفها مبادرت کرد تا جدای از اینکه چه کسی حرف زده است، در نگریم که چه حرفی زده شده است و با تلفیق مدبرانه این دو گزینه، ارزیابی نهایی خویش را به دست آوریم!

در این میان شاهدیم که هر طیفی به تاریخ توسل کرده و به هر نحو ممکن در جهت انطباق بخشی محقانه و یا غیر محقانه حوادث تاریخی به مسائل امروز و مصادره به مطلوب آن حوادث در جهت توجیه حقانیت خود و همراه کردن مردم و افکار عمومی با خویش، در تکاپوست!

البته نمی توان و نباید هم تاریخ را با همه پندها و عبرتهای آن نادیده گرفت و از آن استناد نگرفت و استفاده نکرد، مثلاً نمی توان غدیر، سقیفه، غصب خلافت و فدک، بیت الاحزان و شهادت غم انگیز زهرای مرضیه(س)،  سکوت عبرت انگیز امام علی(ع)، جمل، طلحه و زبیر، صفین، عمار یاسر، عمروعاص و قرآن های روی نی، مالک زنی، حکمیت، ابوموسی، خوارج، پیمان شکنی کوفه، کربلا و دهها حوادث را نادیده گرفته و بخواهیم همه آن تلخی ها دوباره تجربه کنیم!

منظورم چگونگی ورود به تاریخ و کیفیت عبرت آموزی از حوادث آن است و در اصل تاکیدم بر مهارت استفاده از حوادث تاریخی و قدرت انطباق دهی گذشته با امروز و لزوم رعایت همه جوانب و مراقبت از استنتاج ها و شلیک های مستقیم و غیر مستقیمی است که در پایانه چنین عملیات هایی انجام می پذیرد!

جالب اینجاست که همه سعی می کنند که خودشان را در جبهه حق دیده و مخالفان خود را در جبهه باطل مستقر کنند و برای تحقق چنین امری، گاهی با حقیقت گرایی و گاهی هم با توجیه گری ها و زیرکی های حرفه ای و سینماگرایانه، با رفو و گریم و چهره پردازی و جلوه های فریبنده و توهم زا تلاش می کنند که به خواسته های خود نایل گردند!

اینجاست که دشواری تاریخی تشخیص حق و باطل تکرار شده و غبار فتنه فراگیر می شود و با نزدیک شدن مظاهر و مصادیق حق و باطل و نفاق ورزی های ماهرانه، ندای بغض آلود و تاریخ ساز امام علی(ع) در گوش های کم شنوای همراهان و یاران دیروز و مردد های امروز، طنین می اندازد که مظلومانه تر از همیشه می فرماید:"این عمار؟! این عمار؟! این عمار؟!!!!!"

تردید نکنید که حوادث تاریخی، جنس و قابلیت تکرار دارند و اگر چه عیناً و مو به مو و یا با تواتر و ترتیب تاریخی جلوه نمی کنند، اما با کمی بصیرت و تعمق و تامل و تحقیق، می توان با چراغ گذشته، حال و آینده را هم دید و در این بین آنچه که مهم است این که در استفاده های متناقض طیف ها و گروههای مختلف از حوادث واحد تاریخی! چه باید کرد و به عبارتی کدامیک را باید پذیرفت!

متذکر می شوم از اینکه در تکرار حوادث تاریخی نباید دوباره گزیده شد، یک اصل مومنانه است!اما آیا حوادث تکرار می شوند و یا اینکه ما زور زده و بر اساس خیالات و توهمات و یا حتی منافع خویش، به تولید مصنوعی حوادث تاریخی اصرار می ورزیم، بحث دیگری است و اصطلاحاً آن را جعل واقعیت و مصادره به مطلوب تاریخ تلقی می کنند!

متاسفانه برخی ها غدیر و سقیفه را با هم قاطی می کنند! علی(ع) و معاویه را نیز اشتباه می گیرند! علی خواهی و فدک جویی زهرا(س) را مطالبات شخصی و عاطفی می دانند!مالک ها و عمارها و اباذرها با عمرو عاص ها و اشعث ها و ابن سعد ها جابجا می شوند!برای کشتن امام حسین(ع)، وعده بهشت می دهند و او را خارجی می خوانند!بی نمازی علی(ع) را باور کرده و شهادت علی(ع) در مسجد را ناباورانه انکار می کنند!به قرآن های روی نی تکریم، اما به قرآن ناطق بی اعتنایی می کنند!همچون خوارج به اسلام بی ولایت اصرار ورزیده و در عمل "لا حکم الا لله" را تفسیر به رای می کنند!و......!!!!!!

ریشه این غفلت ها و انحراف ها در زمان ما، در عدم مطالعه، توجه و اطاعت از سفارشات و وصایای پیامبرگونه امام راحل نهفته است که حقیقتاً در زیباترین تعبیر مقام معظم رهبری در نماز جمعه ۱۴ خرداد ۸۹، همانند قطب نمایی است که قرار است راه را نشان دهد!

البته تعجیل و یا برچسب زدن عناد آمیز به افراد و گسترش لجوجانه مصادیق تلخ تاریخی به چهره های خدوم و موجه جامعه، به همان اندازه اشتباه است که صد البته پیدا نکردن مصادیق امروزی جریانات و چهره های تاریخی، می تواند ساده لوحانه و خسارت بار باشد!

نه عمارها نایاب اند و نه هرکسی عمار می شود! نه طلحه ها و زبیرها کم اند و نه هر که را می توان طلحه و زبیر نامید! قطع یقین عمروعاص ها، تاریخ مصرف ندارند و در همه دوره ها می توانند با نجواها و روبه گریها و فتنه سازی ها، بروز کرده و در راستای علی(ع) ستیزی، معاویه سازی و معاویه گردانی کنند!اما اینکه آیا هر مشاوری، عمروعاص است یا خیر؟! باید با معرفت و بصیرت به جنس شناسی حرفها مبادرت کرد تا جدای از اینکه چه کسی حرف زده است، در نگریم که چه حرفی زده شده است و با تلفیق مدبرانه این دو گزینه، ارزیابی نهایی خویش را به دست آوریم!

باید شاخص ها را شناخت، تعارف ها و تعصب ها و حب و بغض ها را کنار گذاشت، باید علی گونه عمل کرد و تنها و تنها خدا را در نظر داشت و نمی توان یک دل و چند دلبر داشت و تا یکدله نشویم، وضع همین است، یعنی ما نمی توانیم با زندگی در عالم تردیدها، احساس سعادتمندی داشته باشیم! علماء، زندگی در مدار تردید را استقرار بر نردبانهای بلند می دانند که نباید زیاد بطول انجامد، چون منجر به سرگیجه و نهایتاً سقوط می گردد!

علی(ع) در موضوع عقیل، وابستگی های عاطفی را از دخالت در عدالت و حقانیت مشروع کنار نهاد و در موضوع طلحه و زبیر، وابستگی های اجتماعی ناشی از حسن سابقه و رفاقت را نادیده گرفت و در موضوع معاویه، از بن بست مصلحت سنجی های غلط حاکمیتی و زمان دادن های شبهه آمیز، پرهیز کرد و در موضوع خوارج، خطر فتنه و لزوم قاطعیت در برخورد با فتنه گران را البته پس از یک اولتیماتوم را به نمایش گذاشت!

البته علی (ع) در موضوع پذیرش حکمیت و تغییر مالک و قبول ابوموسی اشعری، اوج انعطاف پذیری خود را برای پرهیز از اختلاف داخلی، کاهش تهدید پایه های حکومت دینی و نیز اثبات حقانیت مواضع خویش و در عین حال توجه به اکثریتی که بوجود آمده بود، به تاریخ عرضه کرد!

نکته ای که ذکرش را لازم می دانم این است که طبق قاعده شخصیتی امام علی(ع) و نیز تبعیت از رهنمودهای چند ماه گذشته رهبر معظم انقلاب، ما موظف به رعایت سیاست و سیره"جذب حداکثری و دفع حداقلی" بوده و نباید بر افزایش تلفات یک فتنه اصرار ورزیم و به ویژه بر ریزش خواصی که میل واقعی رهبری معظم، بر بازگشت آنان به دامان آرمانهای امام راحل است، تاکید داشته و به گروه فشار اجتماعی مبدل گردیم، چرا که اگر ریزش خواص آسان و سریع الاجابه جلوه می کند، اما رویش خواص، امر آسانی نیست!

البته این توصیه شامل خواصی نمی شود که خودشان بر افتادن خود اصرار داشته و به اصطلاح تغییر ذائقه داده و به حمایت بیگانگان دلخوش کرده و لذت حضور در سفره انقلاب را از دست داده و دوست دارند از اطعمه و اشربه بیگانگان بخورند و بیاشامند! این خواص اگر چه سوابق روشنی هم داشته باشند، اما به تعبیر رهبری معظم،این سوابق موقعی قابل اعتناست که حال آنها معلوم نباشد! پس خواص معلوم الحال و معاند مدنظرم نیستند!بلکه منظورم خواص همراه، نیمه همراه و مردد را شامل می شود و تاکیدم بر این است که به تاسی از سیره رهبری معظم، باید ایشان را برای بازگشتن به دامان اندیبشه های امام راحل کمک کرد و نباید آنها را به قعر دره های اپوزوسیونی هل داد!

غرض این است که ما در نگرش های خویش، همه جانبه نگری پیشه کرده و دچار سوگیری های ادراکی نشده و اصطلاحاً فریب شواهد و قرائن کاذب را نخورده و بجای ارائه دلیل دچار سیئه اخلاقی توجیه گری و آسمان و ریسمان کردن های ناپسند نشده و بدانیم که حفظ آبروی مومن از حفظ جان او نیز واجب تر است،اگر چه تشخیص مومن از غیر مومن، ذکاوت و بصیرت قوی و غنی می طلبد!

مهم این است که ما وظیفه و تکلیف شرعی مان را درست تشخیص داده و مومنانه به آن عمل کنیم و بدانیم که هیچ اولویتی بر تر از اولویت ولایت مطلقه فقیه وجود ندارد و تمام شاخص ها، زیر مجموعه شاخص ولی فقیه زمان می باشند و پیشنهاد می کنم که یکباردیگر متن سخنرانی های رهبر معظم در طول یکسال گذشته و ترجیحاً خطبه های نماز جمعه ۱۴ خرداد ۸۹ مطالعه شود، تا مظلومیت علوی(ع) و فاطمی(س) بیشتر حس گردد.

صادقعلی رنجبر-عضو هیئت علمی دانشگاه-۱۵/۳/۸۹