تصويري از تو ندارم. مي‌دانم زيبايي. آنقدر زيبا كه «يوسف» تو را ببيند، دستانش را خواهد بريد! حسي دارم كه مي‌دانم تو را دارم. باور دارم، يقين دارم كه هستي.

اين جاده بي‌انتهاي پايان‌ناپذير، پايانش دست توست. پايانش بده؛ پاياني خوش و دلپذير، شيرين و گوارا.

ردپاي تو را مي‌بينم. همه جا، در شب‌هاي دلتنگي، در زلال اشك‌هايي كه غروب جمعه‌ها، ناگهان سرازير مي‌شود بي‌اختيار، چشمهايم به ياد تو مي‌افتند. اگر اين چشم‌ها را نداشتم كه اشك بريزد، چه مي‌كردم؟ چگونه سرگشتگي و حيراني خود را نشانت مي‌دادم.

چگونه خود را خالي مي‌كردم از دوري تو؟ اسير عشق توام. زخم عشق تو در جان من است و اين زخم را از جان شيرين‌تر دارم. مبتلاي توام. مبتلاي عشق تو. عشقي كه هيچ هماوردي ندارد. اين عشق را از من مگير. اين عشق را با ظهورت و در انتظار آمدنت حلاوتي بيفزا. در اين دنيا كه خود مي‌بيني چگونه است، تنها انتظار تو آرام جان است.

هر شب در روياي خود، شمعي به عشق تو روشن مي‌كنم، به آرزوي روزي كه خورشيد وجودت، وجود همه را روشن كند و گرما بخشد. خورشيد، داغدار سردي آدم‌هاست. خورشيد تنها نيست. ما تنهاييم. به سراغش برويم. پيدايش كنيم. در جستجوي او به همه جا سر بزنيم. دوري او نزديك‌ترين چيز به ماست.

پيدايش كنيم تا رها شويم. اين گمگشتگي آغازي است براي يافتن عشق او و آن گاه كه يافتيمش، طوافش كنيم همچون زمين به دور خورشيد. لطيف عالم، اين حال و احوال را از ما مگير.

شب ليله ‌الرغائب ، شب آرزوهاي قشنگ، آرزويم ظهور جلوه آقا بود. از آن شب قشنگ، تا روز زيباي ميلادت صبر كردم و در اين روز از تو مي‌خواهم اين سرگشتگي، پريشاني، حيراني و دلباختگي را از ما بپذيري.

تولدت مبارك مولا جان. ناز قدم‌هايت.

محمد صفري 
جام‌جم